Het baksel van industrieel wit aardewerk zit wat betreft hardheid tussen faience en porselein in. De kleur wordt tussen 1760 en 1820 steeds witter. Van 1760 tot 1780 is het baksel gelig van kleur; deze soort wordt ook wel creamware genoemd. Dit "roomgoed", uitgevonden door Josiah Wedgewood, wordt op zijn beurt weer vervangen door het lichtere queensware en later, in 1779, door het nog wittere pearlware. Rond 1790 produceert Engeland ook een variant op het porselein, het zogeheten Bone China. Deze zachte porseleinsoort, met toegevoegde beenderas, blijft een exclusief product.
Creamware
Creamware wordt geglazuurd met een mengsel van loodpoeder en gemalen vuursteen. In Engeland wordt het tot ongeveer 1800 gemaakt. Op het continent duurt de productie ervan langer. Een Nederlandse variant op het roomgoed wordt eerst in 1804 in Delft gemaakt, maar deze poging is niet succesvol. Pas in 1836 lukt het Petrus Regout in Maastricht een goede opvolger te maken voor het Engelse creamware.
Industrieel wit is vaak gedecoreerd. In eerste instantie gebeurt dit nog met de hand en wordt de verf bovenop de (lood-)glazuurlaag aangebracht. Vanaf ca. 1770 komt er onderglazuur-handbeschildering voor, meestal in blauw. Vanaf de tweede helft van de negentiende eeuw wordt de decoratie meerkleurig en wordt ze op het biscuit aangebracht. De meest bekende vorm hiervan is het boerenbont.
Na 1750 verschijnen de eerste drukdecors, eerst bovenglazuur-decors (ca. 1750-1780) en vanaf 1780 onderglazuur-decors. Het zijn vaak, tot ca. 1800, Chinese decors in kobaltblauw. Na 1800 verschijnen er Grieks-Romeinse decors en na 1815 zien we Engelse taferelen in romantische stijl. Rond 1850 komen er allerlei soorten decoraties tegelijkertijd voor. Ook zien we dan voor het eerst polychrome drukdecors verschijnen.
Industrieel wit DC116_H0249_76_5.jpg
Industrieel wit DC116_H0359_191_9.jpg
